ZAWODnicy – biolog molekularny – ENPIRE HR

Biologia molekularna to dziedzina biologii, która bada, w jaki sposób funkcjonowanie organizmów zależy od różnych cząsteczek chemicznych w nich występujących. Nazywamy ich często genetykami. Dzięki pracy w tej dziedzinie coraz więcej wiemy, np. dlaczego jedne osoby są bardziej podatne na choroby niż inne. Albo jak dieta wpływa na choroby. Specjalizacja w biologii molekularnej daje możliwość wyboru różnych dróg karier – klinicznej, laboratoryjnej, naukowej. Biolodzy molekularni mają możliwość uzyskiwania zagranicznych stypendiów czy pracy w międzynarodowych zespołach. W Polsce biolog molekularny może związać się zarówno z ośrodkami państwowymi – uniwersytetami, instytutami badawczymi, jak i pracować w sektorze prywatnym. To zawód wymagający ogromnej wiedzy zdobywanej na studiach, prestiżowy i trudny, czasem wymagający poświęceń, ale i dający ogromną satysfakcję.

Marek Misiewicz, ENPIRE HR: Z wykształcenia jest Pani biologiem?

Agnieszka Szostak: Tak, biologiem molekularnym, potocznie zwanym genetykiem, asystentem naukowym na studiach doktoranckich.

Czym się zajmuje biolog molekularny?

Biolog molekularny wykorzystuje techniki biologii molekularnej w pracy laboratoryjnej, takie jak izolacja, amplifikacja (powielanie), czy sekwencjonowanie DNA. Pracuję z materiałem genetycznym głównie pochodzenia zwierzęcego. Jestem naukowcem badającym geny.

Jakie geny Pani bada?

Analizuję ekspresję (poziom) genów zaangażowanych w metabolizm lipidów na modelach zwierzęcych i liniach komórkowych. Badania mają na celu identyfikację genów indukowanych za pomocą bioaktywnych składników diety, a następnie analizę profilu zmodyfikowanych genów pod kątem ścieżek metabolicznych.

Czyli…?

Przepraszam (śmiech), badam wpływ diety na geny, tzn. na genom, tzn. cały transkryptom (śmiech).

Jakie było Pani najbardziej zaskakujące odkrycie?

Ostatnio dowiedziałam się, że istnieje świat poza doktoratem (śmiech).

Jakie umiejętności musi posiadać osoba wykonująca takie badania?

Hm (uśmiech).

Skrupulatność, dokładność i zdolności manualne to cechy przydatne do wykonywania pracy w laboratorium. Tu liczy się precyzja
z dokładnością do jednego μl.

Zwinność w wykonywaniu poszczególnych etapów zgodnie z procedurą, zachowując sterylność, aby chronić cenny materiał przed zanieczyszczeniem, jednocześnie pamiętając o bezpieczeństwie podczas pracy np. z rakotwórczymi substancjami.

Czy kiedyś Pani coś wybuchło?

Osobiście nie doświadczyłam niebezpiecznej sytuacji w laboratorium, natomiast kolega przez pomyłkę wstawił szklaną kolbę przykrytą folią aluminiową do kuchenki mikrofalowej. Jak się można domyślić zaiskrzyło (śmiech). Wracając do umiejętności:

  • Ważna jest dbałość o szczegóły podczas prowadzenia dziennika laboratoryjnego i skrupulatność w gromadzeniu wyników.
  • Ceniona jest samodzielność, łatwość radzenia sobie z obsługą prostych i zaawansowanych urządzeń technicznych i doskonała organizacja pracy.
  • Zdolność analitycznego myślenia i biegła obsługa narzędzi informatycznych/programów komputerowych. Wyniki uzyskane
    w trakcie eksperymentu są analizowane za pomocą programów statystycznych i bioinformatycznych, które są niezbędne w analizie olbrzymiej ilości danych. Obsługę programów naukowiec może zlecić firmie zewnętrznej, lecz najczęściej z braku wystarczających środków wykonuje ją samodzielnie.
  • Nieodłącznym elementem analizy danych jest graficzne przedstawieniu wyników w formie wykresów, tabel, map, umieszczając je jako element prezentacji bądź plakatów podczas konferencji naukowych.
  • Biegła zdolność formułowania myśli i znajomość języka angielskiego. Naukowiec przez większą część swojej kariery jest po prostu pisarzem. Posługuje się uniwersalnym językiem nauki, czyli językiem angielskim, aby dotrzeć do jak największego grona odbiorców. Pisze abstrakty, manuskrypty, artykuły naukowe, recenzje, projekty na granty badawcze. I czyta. Musi być na bieżąco z najnowszymi doniesieniami naukowymi, aby jego własne projekty były innowacyjne.
  • Ponadto występuje publicznie na konferencjach i wykładach, a zatem posiadanie umiejętności sztuki oratorskiej jest również mile widziana.
  • Łatwość nawiązywania kontaktów i umiejętność pracy w międzynarodowym środowisku. Konferencje naukowe służą wymianie myśli, ale są również miejscem nawiązywania współpracy między członkami różnych instytucji naukowych.
  • Jeśli już współpracujemy globalnie to wyłania się przed nami kolejna kompetencja – umiejętność pracy zdalnej.
  • Zdolność przekazywania wiedzy. Naukowiec ma zawsze świeżego adepta sztuki laboratoryjnej pod swoją pieczą, praktykanta, doktoranta, bądź grupę studentów na uczelni. Jeśli lubi i rozumie to czym sam się zajmuję, to z wysokim prawdopodobieństwem jest w stanie zarazić swoich podopiecznych pasją.
  • Ciekawość i kreatywność. Moim zdaniem to najważniejsze cechy dobrego naukowca. Zadawanie pytań, podważanie, szukanie odpowiedzi. Naukowiec musi być filozofem i wizjonerem. Bez tego nie ma innowacyjnych pomysłów na realizację własnego projektu badawczego.

Ile czasu poświęca Pani dziennie na pracę?

Zazwyczaj około 10 – 12 godzin. Specyfika pracy w laboratorium sprawia, że często należy dokończyć procedurę w nocy bądź w dni ustawowo wolne.

Co jest najbardziej frustrujące w pracy naukowca?

Czynności, które oddalają mnie od nauki, takie jak sprawy administracyjne, wypełnianie wniosków, planowanie zakupu odczynników i zbieranie ofert od producentów. Płaca mogłaby być zdecydowanie lepiej dostosowana do wymaganych kompetencji.

Jaki element pracy lubi Pani najbardziej?

Najbardziej cieszą mnie chwile, gdy ciężka praca zostaje zwieńczona drobnymi sukcesami. Wiadomość o przyjęciu artykułu do druku/publikacji, zdobycie grantu na badania, i te małe momenty, gdy udaje mi się zainspirować młodego człowieka pasją do nauki. To daje mi największą satysfakcję.

Kto jest dla Pani największym autorytetem naukowym?

Maria Skłodowska-Curie, która była pierwszą kobietą na świecie nagrodzoną nagrodą Nobla oraz pierwszą i jedyną osobą, która otrzymała ją dwa razy w różnych dziedzinach, w fizyce i chemii. Jennifer Doudna, amerykańska biochemik i biolog molekularna, która odkryła metodę edytowania genów CRISPR-Cas9 i inicjuje dyskusje na temat etycznego jej zastosowania.

Jaki problem jest teraz najistotniejszy dla biologii molekularnej/genetyki?

Jak pomóc na poziomie molekularnym osobom z zaburzeniami metabolicznymi takimi jak cukrzyca typu 2 i otyłość oraz
z chorobami sercowo naczyniowymi spowodowanymi niewłaściwą dietą. Jak zwalczyć wirusa SARS-CoV-2, powodującego chorobę Covid-19 i inne wirusy, na które do tej pory nie wynaleziono skutecznego leku.

Jakie czasopisma/periodyki naukowe poleca Pani dla amatorów, którzy chcą czasem zobaczyć co w DNA piszczy?

Polecam miesięcznik popularnonaukowy Scientific American, bądź jego polskojęzyczną wersję Świat Nauki, a dla zaawansowanych podręcznik „ Genomy” (Terence A. Brown).

Dziękuję, jak żegnają się biolodzy?

Zazwyczaj jak kończę nikogo nie ma, ale zawszę mówię dobranoc mojej komorze laminarnej.

Z Agnieszką Szostak – biologiem molekularnym rozmawiał Marek Misiewicz – Talent Acquisition & Recruitment Specialist

KONTAKT

//enpirehr.pl/wp-content/uploads/2019/04/logo-hr-bialemale.png

Pomagamy pracodawcom znaleźć najlepszych pracowników, a pracownikom ich pracę marzeń.

klauzula

Administratorem danych jest
ENPIRE SP. z o.o.,
ul. Toruńska 151, 85-880 Bydgoszcz.

Pełny obowiązek informacyjny
dostępny jest na:

enpirehr.pl/klauzula-informacyjna